41 வருடங்களாக காட்டில் தனது தந்தையால் வளர்க்கப்பட்ட பின்னர் சமூகத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மனிதனுக்கு பெண்கள் இருக்கிறார்களா அல்லது செக்ஸ் என்றால் என்ன என்பது தெரியாமல் திண்டாடி வருகிறார்.
வியட்நாமில் இந்த சம்பவம் நடந்துள்ளது.
49 வயதான ஹோ வான் லாங் மற்றும் அவரது அப்பா ஹோ வான் தன் ஆகியோர் வியட்நாம் போரிலிருந்து தப்பி ஓடிய பின்னர் குவாங் நங்கை மாகாணத்தின் டே டிரா மாவட்டத்தில் தொலைதூர காட்டில் 41 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தனர்.
சினிமா பாணியிலான இந்த சம்பவத்தில், காட்டுக்குள் வாழ்ந்த தந்தையும் மகனும், காட்டு மரங்களால் வீடொன்றை கட்டி, வாழ்நாளை கழித்து வந்துள்ளனர். மர பட்டைகளால் இடுப்பு ஆடையை வடிவமைத்து, கிடைக்கும் பறவைகள், விலங்குகளை வேட்டையாடி உட்கொண்டு வந்துள்ளனர்.
நான்கு தசாப்தங்களாக அவர்களுக்கு வேறு எந்த மனிதர்களுடனோ அல்லது நவீன உலகத்துடனோ தொடர்பு இல்லை.
வியாட்நாம் இராணுவ வீரரான ஹோ வான் தன், 1972 ஆம் ஆண்டில் தனது சிறிய கிராமத்தை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தார்,இ காரணம் அமெரிக்கா விமானத் தாக்குதலில் அவரது மனைவி, இரண்டு குழந்தைகள் பலியாகினர். இதையடுத்து அப்போது அவரது இரண்டு வயது மகன் லாங்குடன் காட்டுக்கு சென்றார்.
அவர்கள் 2013 ஆம் ஆண்டில் உள்ளூர்வாசிகளால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர். படிப்படியாக அவர்கள் சமூகத்திற்குள் இணைந்தனர். இப்போது காட்டுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு வீட்டில் வாழ்கின்றன.
2015 ஆம் ஆண்டில், டோகாஸ்டாவேயின் நிர்வாக இயக்குனர் அல்வாரோ செரெசோ – உலகின் தொலைதூர, மக்கள் வசிக்காத பகுதிகளை பற்றி அறிய விரும்பி, லாங்கை சந்தித்தார்.
அவர் உயிர்வாழும் நுட்பங்களைப் பற்றி அவரிடம் கேட்க விரும்பினார், அதனால் அவர்கள் வளர்ந்த காட்டில் ஐந்து நாட்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்தனர்.
லாங் “ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையில் வேறுபாடு காண” போராடினார் என்றும் “அவர்களுக்கு இடையேயான அத்தியாவசிய வேறுபாடு” இன்னும் அவருக்குத் தெரியாது என்றும் அவர் கூறினார்.
“லாங்கிற்கு ஒருபோதும் குறைந்தபட்ச பாலியல் ஆசை இல்லை என்பதையும், அவரது இனப்பெருக்க உள்ளுணர்வு அதன் பல அம்சங்களிலும் அதன் தலையைக் காட்டவில்லை என்பதையும் என்னால் உறுதிப்படுத்த முடியும்” என்று செரெசோ மேலும் கூறினார்.
லாங் மற்றும் தானின் உணவில் பழம், காய்கறிகள், தேன் மற்றும் குரங்குகள், எலிகள், பாம்புகள், பல்லிகள், தவளைகள், வெளவால்கள், பறவைகள் மற்றும் மீன் உள்ளிட்ட பல்வேறு இறைச்சிகள் இருந்தன.
செரெசோ கூறினார்: “லாங்கிற்கு ஒரு விலங்கின் எந்தப் பகுதியும் வீணடிக்கப்படக்கூடாது.
நான் அவருடன் காட்டில் இருந்தபோது, அவர் வெளவால்கள் சாப்பிடுவதைக் கண்டேன். அவர் எலிகளின் தலைகள் மற்றும் உள்ளுறுப்புகளைப் பயன்படுத்தினார்.”
தந்தையும் மகனும் எப்போதும் ஒரு தீவைத்து வைத்து, காட்டில் கிடைத்த பொருட்களிலிருந்து கருவிகள், வெட்டுக்கருவிகள் மற்றும் சமையல் பாத்திரங்களை உருவாக்கினர்.
அவரது தந்தையின் உடல்நிலை மோசமடையத் தொடங்கும் வரை லாங்கிற்கு வாழ்க்கை நன்றாக இருந்தது.
“தனது தந்தையின் மோசமான மனநிலை காரணமாக லாங் கடந்த சில ஆண்டுகளாக மன அழுத்தமும் பதட்டமும் நிறைந்தவராக வாழ்ந்தார், அவரது தந்தை ஒன்றும் புரியாத நிலையில் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்தார்,” என்று அவர் கூறினார்.
இந்த ஜோடி இறுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டபோது, லாங் ஒரு காரில் ஒரு கிராமத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார், அவர் கண்ட அனைத்து நவீன கண்டுபிடிப்புகளையும் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டார்.
“இரவில், ஒளி விளக்குகளில் இருந்து வந்த ஒளியைக் கண்டு அவர் முற்றிலும் ஆச்சரியப்பட்டார்.
“இரவில் ஒளியை அனுபவிப்பது மிகவும் அசாதாரணமானது என்று லாங் எங்களிடம் கூறினார்,” செரெசோ கூறினார்.
“அதன்பிறகு அவர் முதல்முறையாக ஒரு தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தார், இளம் வயதிலேயே அவரது தந்தை அதைப்பற்றி அவரிடம் சொல்லியுள்ளார். எனவே, அதில் தோன்றியவர்கள் பெட்டியின் உள்ளே இல்லை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.”
லாங் இப்போது ஒரு நவீன கிராமத்தில் தனது நேரத்தை செலவிடுகிறார், ஆனால் இன்னும் சமூக விதிகளை அறியாமலிருக்கிறார்.
செரெசோ கூறினார்: “அவரது நகைச்சுவை உணர்வு ஒரு குழந்தையைப் போன்றது, முக சைகைகளை நகலெடுப்பது அல்லது மறைக்க மற்றும் தேடுவதற்கு எதிர்வினையாற்றுகிறது, இது லாங்கை மிகவும் விரும்பும் நபராக மாற்றுவதற்கு பங்களிக்கிறது.”
லாங்கின் சகோதரர் ட்ரை “ஒரு மனிதனின் உடலில் குழந்தை” என்று வர்ணித்தார்.
“லாங் பல அடிப்படை சமூகக் கருத்துகளைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை,” என்று அவர் கூறினார். “லாங் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் காட்டில் கழித்திருக்கிறார்.
யாரையாவது அடிக்கும்படி லாங்கிடம் நான் சொன்னால், அவர் அதைக் கடுமையாகச் செய்வார். நல்லது மற்றும் கெட்டது வித்தியாசம் அவருக்குத் தெரியாது.
“லாங் ஒரு குழந்தை. அவருக்கு எதுவும் தெரியாது. வாழ்க்கையில் நல்லது அல்லது கெட்டது எது என்பது பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரியும், ஆனால் என் சகோதரருக்கு அது தெரியாது.”
“வியட்நாம் போர் முடிந்துவிட்டதாக அவர் நம்பாததால், சாதாரண வாழ்க்கைக்கு திரும்புவதற்கான ஆழ்ந்த பயத்துடன்” போராடுவதாகவும், ஒரு நாள் காட்டுக்குத் திரும்புவதாகவும் நம்புகிறார்.
