செம்மணி சிந்துபாத்தி இந்து மயானத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வு பணி பற்றிய, பேராசிரியர் ராஜ் சோமதேவாவின் இடைக்கால அறிக்கை தமிழ் தரப்பிடையே பல சர்ச்சைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. அதில் முதன்மையானது- பெருந்தொற்று ஒன்றில் உயிரிழந்தவர்கள் அங்கு புதைக்கப்பட்டிருக்கலாமென்ற அவரது அனுமானம்.
தொல்லியல் ஆய்வாளராக அவர் தனது அனுமானத்தை பதிவு செய்துள்ளார். அவர் அரசிடம் பணம் வாங்கிவிட்டு, கற்பனையான இடைக்கால அறிக்கையை வெளியிட்டார் என்ற சாரப்பட தமிழ் மக்களில் ஒரு தரப்பினர் நினைக்கிறார்கள். இந்த சிக்கலை தீர்க்க- அதுவும் விரைவாக தீர்க்க- காபன் பரிசோதனையே சிறந்த தீர்வு. காபன் பரிசோதனை மேற்கொண்டால், எச்சங்களின் அண்ணளவான காலப்பகுதியை அறியலாம்.
ஆனால், தமிழ் தரப்பு அதற்கு தயாராக இல்லை.
சாத்தியமான ஒரு வழியை கைவிடுவது மாத்திரமல்ல, இன்னொரு விபரீதத்தையும் தமிழ் தரப்பினர் செய்கிறார்கள். யாழ்ப்பாணத்தில் தொற்றுநோய் எதுவும் பரவியதில்லை, ராஜ் சோமதேவா பொய் சொல்கிறார் என பகிரங்கமாக கருத்து தெரிவிக்கிறார்கள்.
யாழ்ப்பாணத்தில் தொற்றுநோய் எதுவும் பரவியதேயில்லையா?
இதற்கு விடை- யாழ்ப்பாணத்தில் பல பெருந்தொற்றுக்கள் பரவி, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இறந்தார்கள் என்பதே.
இதற்கு தெளிவான வரலாற்று சான்றுகளும் உள்ளன.
ஐரோப்பியரின் வருகையின் முன்னரே, இலங்கையின் சகல பகுதிகளிலும், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பெரியம்மை தொற்று பரவியுள்ளது. இன்னும் தெளிவாக சொன்னால்- பண்டைய வரலாறு முழுவதும் பல சந்தர்ப்பங்களில் இலங்கையில் பெரியம்மை தொற்று பரவியது. இதனால் இராசதானிகள் வீழ்ச்சியடைந்த வரலாறும் உள்ளது. பெரியம்மை பரவலையே கொள்ளைநோய், பிளேக் பரவல் என பல வரலாற்று குறிப்புக்களில் காணக்கிடைப்பதாக நம்பப்படுகிறது.
என்றாலும், பண்டைய கால தொற்றுக்களிற்கு காலவரிசைப்படியான, முழுமையான விபரம் எதுவும் இல்லை. யாழ்ப்பாணத்தில் தொற்றுநோய்கள் பரவி மக்கள் உயிரிழந்தது தொடர்பான பதிவுகள், போர்த்துக்கேயர் ஆட்சிக்காலம் (16 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி / 17 ஆம் நூற்றாண்டு) முதலே கிடைக்கத் தொடங்குகின்றன. எனினும், உயிரிழப்பு விபரங்கள், திகதிகள், புள்ளிவிபரங்களுடன் கூடிய தெளிவான மற்றும் விரிவான வரலாற்று ஆவணங்கள் பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலமான 19 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலிருந்தே (1800கள்) பெருமளவில் காணப்படுகின்றன.
காலவரிசைப்படி அந்த வரலாற்றுப் பதிவுகளின் முக்கிய கட்டங்கள்:
போர்த்துக்கேயர் மற்றும் ஒல்லாந்தர் காலக் குறிப்புகள் (16 – 18 ஆம் நூற்றாண்டுகள்): 16 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 17 ஆம் நூற்றாண்டிலும் போர்த்துக்கேயர் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய காலகட்டத்தில், யாழ்ப்பாணக் கோட்டையைச் சுற்றிலும் மக்களிடையேயும் கடும் காய்ச்சல் மற்றும் கொலரா/வயிற்றுப்போக்குத் தொற்றுகள் பரவியதாக போர்த்துக்கேய வரலாற்று எழுத்தாளர் பியேர் துவார்தோ (Fernão de Queyroz) போன்றோரின் பதிவுகளில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
பிரித்தானியர் காலத்து உத்தியோகபூர்வ மருத்துவ ஆவணங்கள் (19 ஆம் நூற்றாண்டு): அறிவியல் மற்றும் தரவு ரீதியான முதல் துல்லியப் பதிவுகள் 1800களின் தொடக்கத்தில் பிரித்தானிய ஆட்சியில் பதியப்பட்டன. குறிப்பாக, 1819–1820 காலப்பகுதியில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் பரவிய கொடிய கொலரா (Cholera) பெருந்தொற்று பற்றியும், அதனைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட பெரியம்மை பரவல் பற்றியும் பிரித்தானிய அரச மருத்துவ அறிக்கைகள் மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தில் அமெரிக்க மிஷன் மருத்துவர்கள் (மருத்துவர் சாமுவேல் ஃபிஸ்க் கிரீன் போன்றோருக்கு முந்தைய மிஷனரிகள்) விரிவான குறிப்புகளைப் பதிவுசெய்துள்ளனர்.
ஃபெர்னாவோ டி குவைரோஸ் (Fernão de Queyroz) – The Temporal and Spiritual Conquest of Ceylon (1687):
ஜெசுய்ட் பாதிரியாரான குவைரோஸ் எழுதிய இந்நூல், இலங்கையில் போர்த்துக்கேயரின் அரசியல், ராணுவ மற்றும் மத நடவடிக்கைகளை விவரிக்கும் மிக முக்கியமான ஆவணமாகும்.
1591 இல் அந்திரே பூர்த்தாடோ டி மென்டோன்சா (André Furtado de Mendonça) யாழ்ப்பாணத்தை ஆக்கிரமித்த போதும், பின்னர் 1619–1620 இல் பிலிப்பு டி ஒலிவேரா (Filipe de Oliveira) யாழ்ப்பாண அரசைக் கைப்பற்றி கோட்டையைக் கட்டிய போதும் ஏற்பட்ட மோதல்களை இந்நூல் விவரிக்கிறது. கோட்டையைச் சுற்றியிருந்த சதுப்பு நிலங்கள், நன்னீர்ப் பற்றாக்குறை மற்றும் இறந்த உடல்கள் முறையாக அகற்றப்படாததால் படைவீரர்கள் மற்றும் உள்ளூர் மக்களிடையே பரவிய கொடிய நச்சுக் காய்ச்சல் (Pernicious fevers) மற்றும் வயிற்றுக்கடுப்பு/வாந்திபேதி (Fluxo de sangue / Dysentery) பற்றி விரிவாகக் கூறியுள்ளார்.
பிலிப்பு டி ஒலிவேராவின் படையெடுப்பு ஆவணங்கள் மற்றும் கடிதங்கள் (Cartas dos Governadores):
யாழ்ப்பாணத்தின் முதல் போர்த்துக்கேய தளபதியான ஒலிவேரா, கோவா மற்றும் கொழும்பிலிருந்த போர்த்துக்கேய அதிகாரிகளுக்கு எழுதிய கடிதக் குறிப்புகளில், யாழ்ப்பாணக் கோட்டையை உள்ளூர் படைகள் மற்றும் தஞ்சாவூர் நாயக்கர் படைகள் முற்றுகையிட்ட காலங்களில் கோட்டைக்குள் பரவிய “வயிற்றுப்போக்கு நோய்” மற்றும் அதனால் ஏற்பட்ட படை இழப்புகள் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
ஜெசுய்ட் மற்றும் பிரான்சிஸ்கன் மிஷனரி ஆண்டறிக்கைகள் (Jesuit Annual Letters / Jesuit Letters from Jaffna):
1620களில் யாழ்ப்பாணத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்ட கத்தோலிக்க மதகுருமார்களின் கடிதங்களில், பருவமழை தவறிய காலங்களில் ஏற்பட்ட பஞ்சம் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து ஊர்களில் பரவிய பெரியம்மை (Smallpox / Sarampo) காரணமாக ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள், நோயாளிகளுக்கு அவர்கள் செய்த உதவிகள் பற்றிய பதிவுகள் காணப்படுகின்றன.
ஒல்லாந்தர் (டச்சு) கால முதன்மை ஆதாரங்கள் (17 – 18 ஆம் நூற்றாண்டுகள்)
பிலிப்பஸ் பால்டேயஸ் (Philippus Baldaeus) – A Description of the East India Coasts of Malabar and Coromandel, and the Island of Ceylon (1672):
1658 இல் டச்சுக்காரர்கள் போர்த்துக்கேயரிடமிருந்து யாழ்ப்பாணக் கோட்டையைக் கைப்பற்றிய முற்றுகையின் போது களத்தில் இருந்த டச்சு மதபோதகர் பால்டேயஸ் எழுதிய நேரடி வரலாற்று நூல் இதுவாகும்.
இதில், 1658 மார்ச் முதல் ஜூன் வரை நடைபெற்ற யாழ்ப்பாணக் கோட்டை முற்றுகையின் போது, கோட்டைக்குள் அடைபட்டிருந்த போர்த்துக்கேய வீரர்களிடையேயும் ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்களிடையேயும் தூய நீர், உணவுப் பற்றாக்குறையினால் கடும் தொற்று வயிற்றுப்போக்கு (Bloody flux / Dysentery) மற்றும் காய்ச்சல் பரவி, நாள்தோறும் நூற்றுக்கணக்கானோர் மடிந்ததை பால்டேயஸ் மிகத் துல்லியமாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளார்.
1658 மார்ச் முதல் ஜூன் வரை டச்சுத் தளபதி ரிக்கோப் வான் கூன்ஸ் (Rijcklof van Goens) தலைமையில் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையை ஒல்லாந்தர் முற்றுகையிட்டபோது, கோட்டைக்குள் பரவிய தொற்றுநோய்கள் மற்றும் இழப்புகள் பற்றி பிலிப்பஸ் பால்டேயஸ் (Philippus Baldaeus) தனது நூலில் நேரடி சாட்சியமாகப் பதிவுசெய்த முக்கிய விவரங்கள்:
1. அடைபட்ட பெருங்கூட்டமும் சுகாதாரச் சீர்கேடும்
மன்னாரையும் யாழ்ப்பாணத்தின் பிற பகுதிகளையும் ஒல்லாந்தர் கைப்பற்றியதைத் தொடர்ந்து, போர்த்துக்கேயப் படையினர், அவர்களின் குடும்பங்கள், கத்தோலிக்க மதகுருமார் மற்றும் உள்ளூர் மக்கள் என சுமார் 3,500 க்கும் மேற்பட்டோர் பாதுகாப்பிற்காக யாழ்ப்பாணக் கோட்டைக்குள் (Our Lady of Miracles கோட்டை வளாகம்) அடைக்கலம் புகுந்தனர். குறுகிய இடப்பரப்பிற்குள் இவ்வளவு பெரிய கூட்டம் நீண்ட நாட்கள் தங்கியிருந்ததே நோய் பரவலுக்கு முதன்மைக் காரணமாக அமைந்தது.
2. பரவிய நோய்த்தொற்றுகள்
பால்டேயஸின் பதிவுகளின்படி கோட்டைக்குள் முக்கியமாக இரு பெரும் தொற்றுகள் தீவிரமடைந்தன:
கடும் சீதபேதி / இரத்த வயிற்றுப்போக்கு (The Bloody Flux / Dysentery):
கோட்டைக்குள் தேக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த குடிநீர் மாசடைந்ததாலும், உணவுப் பற்றாக்குறையாலும் இது மிக வேகமாகப் பரவியது.
கோட்டைக்குள் இறந்த மனிதர்கள் மற்றும் விலங்குகளின் உடல்களை வெளியே கொண்டு சென்று புதைக்க முடியாத சூழல் இருந்ததால், துர்நாற்றமும் ஈக்களின் பெருக்கமும் நோயின் தீவிரத்தை அதிகரித்தன.
கடும் தொற்றுக்காய்ச்சல் (Malignant Fevers):
தொடர்ந்து பெய்த அடைமழை மற்றும் கோட்டையைச் சுற்றியிருந்த உவர்நீர்ச் சதுப்பு நிலங்கள் காரணமாகப் பரவிய கொசுக்களினால் படைவீரர்களிடையே நச்சுக் காய்ச்சல் பரவியது.
3. மருத்துவமின்மையும் பட்டினியும்
முற்றுகை மூன்று மாதங்களுக்கும் மேலாக (சுமார் மூன்றரை மாதங்கள்) நீடித்ததால், கோட்டையிலிருந்த மருந்துகள், நன்னீர் மற்றும் உணவுப் பொருட்கள் முற்றிலும் தீர்ந்துபோயின.
பச்சைக் காய்கறிகளோ சத்தான உணவோ கிடைக்காததால் உடலின் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி குறைந்து, சாதாரணக் காய்ச்சல் கூட மரணத்திற்கு வழிவகுத்தது. மக்கள் தோல் மற்றும் நாய்களைக் கூட சமைத்து உண்ணும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதாகக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.
4. உயிரிழப்பு விவரங்கள்
பால்டேயஸ் குறிப்பிட்டுள்ள கணக்கீட்டின்படி, டச்சுப் படைகளின் பீரங்கித் தாக்குதல்களினால் உயிரிழந்தவர்களை விட, கோட்டைக்குள் பரவிய சீதபேதி மற்றும் காய்ச்சலினால் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கையே பல மடங்கு அதிகம்.
முற்றுகையின் இறுதிக் கட்டத்தில், நாள்தோறும் 20 முதல் 30 பேர் வரை நோயினால் மட்டுமே மடிந்து விழுந்தனர்.
ஜூன் 22, 1658 இல் போர்த்துக்கேயர் கோட்டையை ஒல்லாந்தரிடம் ஒப்படைத்துச் சரணடைந்தபோது, கோட்டைக்குள் அடைபட்டிருந்த 3,500 பேரில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் (சுமார் 1,600 முதல் 2,000 பேர்) உயிரிழந்திருந்தனர்; உயிருடன் எஞ்சியிருந்த பலரும் நோயாலும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டினாலும் எலும்பும் தோலுமாகவே வெளியே வந்தனர் என பால்டேயஸ் விவரிக்கிறார்.
இந்த முற்றுகையின் போதான துயரங்களே, பின்னர் ஒல்லாந்தர் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையை முழுமையாக இடித்துவிட்டு புதிய முறையில் சுகாதாரமான அகழிகள் மற்றும் காற்றோட்டமான கொத்தளங்களுடன் மீளமைக்க முக்கியக் காரணமாக அமைந்தன.
போர்த்துக்கேயர் காலத்தில் யாழ்ப்பாணக் கோட்டைக்குள் பிரதான தேவாலயமும் (Our Lady of Miracles / Nossa Senhora dos Milagres) அதனோடு இணைந்த பிரான்சிஸ்கன் மற்றும் ஜெசுய்ட் மடாலயங்களின் சிறிய வழிபாட்டு இடங்களும் இருந்தன.
முற்றுகையின் ஆரம்ப வாரங்களில் இறந்த முக்கிய தளபதிகள், உயர்மட்ட அதிகாரிகள், கத்தோலிக்க பாதிரியார்கள் மற்றும் செல்வந்த குடும்பத்தினர் வழக்கமான மரபுப்படி கோட்டைத் தேவாலயத்தின் தரைக்கு அடியிலும், அதைச் சுற்றியிருந்த திறந்தவெளி முற்றம் / இடுகாட்டுப் பகுதியிலும் (Churchyard) அடக்கம் செய்யப்பட்டனர்.
பாரிய பொதுப் புதைகுழிகள் (Mass Graves – முற்றுகை தீவிரமடைந்த காலம்)
நாள்தோறும் 20 முதல் 30 பேர் வரை சீதபேதியாலும் காய்ச்சலாலும் மடிந்து விழுந்தபோது, தனியாகக் குழிகள் தோண்டி அடக்கம் செய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.
டச்சுப் படைகளின் பீரங்கி குண்டுகள் எந்நேரமும் கோட்டைக்குள் விழுந்து வெடித்துக்கொண்டிருந்ததால், உடல்களைக் கோட்டைக்கு வெளியே கொண்டு செல்வது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. இதனால், கோட்டையின் திறந்த உள் மைதானங்கள் மற்றும் கொத்தளங்களின் உட்புறத் தரைப்பகுதிகளில் ஆழமற்ற பாரிய குழிகள் வெட்டப்பட்டு, பத்துக்கும் மேற்பட்ட உடல்கள் ஒன்றாக அடுக்கப்பட்டு மூடப்பட்டன.
அவசர அடக்கம் மற்றும் துர்நாற்றம்: மனித ஆற்றலும் நேரமும் குறைந்ததால் உடல்கள் மிகவும் ஆழமின்றியே புதைக்கப்பட்டன. இதன் காரணமாகக் கிளம்பிய கடுமையான துர்நாற்றமும் ஈக்களின் மொய்ப்பும் கோட்டைக்குள் மேலும் தொற்றுகளைப் பெருக்கியதாக பால்டேயஸ் குறிப்பிடுகிறார்.
முற்றுகையின் இறுதிக்கட்டத்தில் புதைப்பதற்குக் கூட மனிதர்கள் இல்லாத அல்லது குழிகள் தோண்ட முடியாத நெருக்கடி நிலவியது.
கோட்டையின் பின் பக்கமாக பண்ணைக் கடல் நீரேரி மற்றும் உவர்நீர் அகழிகள் அமைந்திருந்த பகுதியில், தொற்று மேலும் பரவாமல் இருக்க பல உடல்கள் கோட்டைச் சுவர்களுக்கு மேலிருந்து அவசரமாக வீசப்பட்டன.
ஜூன் 22 இல் கோட்டை சரணடைந்த பிறகு, கோட்டைக்குள்ளே நிலவிய தாங்கவொண்ணா சுகாதாரச் சீர்கேட்டை டச்சுப் படைகளால் உடனடியாகப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.
பால்டேயஸின் கூற்றுப்படி, ஒல்லாந்தர் கோட்டைக்குள் நுழைந்ததும் செய்த முதல் வேலை, அரைகுறையாகப் புதைக்கப்பட்டிருந்த மற்றும் அழுகிய நிலையில் ஆங்காங்கே கிடந்த உடல்களை உடனடியாகச் சேகரித்து, சுண்ணாம்பு மற்றும் மணல் கொட்டி ஆழமான குழிகளில் மூடி தொற்றுநோய் அபாயத்தை மட்டுப்படுத்தியதுதான்.
பின்னர் 1660களில் ஒல்லாந்தர் பழைய போர்த்துக்கேயக் கோட்டையை முற்றாக இடித்துவிட்டு, ஐங்கோண வடிவிலான புதிய பிரம்மாண்டமான யாழ்ப்பாணக் கோட்டையைக் கட்டியபோது, இந்தப் பழைய அடக்கத்தலங்கள் மற்றும் இடிபாடுகள் அனைத்தும் சமப்படுத்தப்பட்டு புதிய கொத்தளங்களின் அடித்தளங்களுக்கு அடியில் புதையுண்டு போயின.
டச்சு ஆளுநர்களின் விடைபெறும் குறிப்புகள் (Memoirs of Dutch Governors and Commandeurs of Jaffnapatam):
டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் (VOC) யாழ்ப்பாணத் தளபதிகள் தங்களுக்குப் பின் பதவிக்கு வருபவர்களுக்காக எழுதிவைத்த நிர்வாகக் குறிப்புகள் (Memoirs):
அந்தோனி பாவிலியன் (Anthony Paviljoen – 1665): யாழ்ப்பாணத்தின் சுகாதார நிலை, உவர்நீர் மற்றும் வறட்சிக் காலங்களில் பரவும் காய்ச்சல் பற்றிய குறிப்புகள்.
ஹென்றிக் சுவார்டெக்ரூன் (Hendrik Zwaardecroon – 1697): யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் குடிநீர் வடிகால்கள், உவர்நீர்த் தடுப்பு மற்றும் தொற்றுநோய்கள் பரவாமல் தடுப்பதற்கான கட்டுப்பாட்டு விதிமுறைகள் பற்றிய விரிவான குறிப்புகள்.
டச்சு கிழக்கிந்தியக் கம்பனியின் செயற்குறிப்புகள் (Dutch VOC Diaries and Resolutions – National Archives of Sri Lanka):
கொழும்பு மற்றும் நெதர்லாந்து ஹேக் (The Hague) ஆவணக் காப்பகங்களில் உள்ள VOC பதிவுகளில், 18 ஆம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் ஏற்பட்ட பெரியம்மை பரவலின்போது பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளைத் தனிமைப்படுத்த (Quarantine) பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவுகள் மற்றும் ஊர்காவற்றுறை, காரைநகர் துறைமுகங்கள் வழியே தொற்று பரவாமல் தடுக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட கப்பல் சோதனைகள் பற்றிய பதிவுகள் இடம்பெற்றுள்ளன.
1. துறைமுகக் கண்காணிப்பும் கப்பல்கள் தனிமைப்படுத்தலும் (Maritime Quarantine)
பெரியம்மை பெரும்பாலும் தென்னிந்தியக் கடற்கரையிலிருந்தும் பிற துறைமுகங்களிலிருந்தும் வரும் பயணிகள், அடிமைகள் மற்றும் வணிகக் கப்பல்கள் மூலமாகவே யாழ்ப்பாணத்திற்குள் நுழைந்தது.
கப்பல் தடுப்பு (Quarantine anchorage): ஊர்காவற்றுறை, காரைநகர் மற்றும் பருத்தித்துறை போன்ற முக்கிய கடற்போக்குவரத்து மையங்களில் வெளிக்கப்பல்கள் உடனடியாகக் கரையை அடைய அனுமதிக்கப்படவில்லை. கப்பல் மாலுமிகள் அல்லது பயணிகளிடம் பெரியம்மை அறிகுறிகள் தென்பட்டால், அக்கப்பல் குறைந்தது 30 முதல் 40 நாட்கள் வரை ஆழ்கடலிலேயே நங்கூரமிட்டுத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டது. நோய் முற்றிலும் நீங்கிவிட்டதாக டச்சு மருத்துவர் (Surgeon) சான்றிதழ் அளித்த பிறகே சரக்குகளோ மனிதர்களோ தரை இறங்க அனுமதிக்கப்பட்டனர்.
2. கிராமங்களை முடக்குதல் மற்றும் தனிமைப்படுத்தல் கொட்டில்கள்
ஒரு கிராமத்திலோ அல்லது குறிப்பிட்ட பற்றுகளிலோ (வலிகாமம், வடமராட்சி, தென்மராட்சி) பெரியம்மை கண்டறியப்பட்டால் வெளியூர் மக்கள் தொடர்பு தடைசெய்யப்பட்டது. தொற்று பரவிய பகுதிக்குள் வெளியாட்கள் நுழைவதும், அப்பகுதி மக்கள் வெளியேறுவதும் டச்சு வீரர்களால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது.
பெரியம்மை தாக்கிய வீடுகளின் வாசலில் அல்லது கூரையில் அடையாளமாக ஒரு குறிப்பிட்ட கொடி அல்லது அடையாளக் குறியை வைக்க வேண்டும். இதன் மூலம் அவ்வழியே செல்லும் பாதசாரிகளும் மற்ற பொதுமக்களும் அவ்வீட்டுக்குள் நுழைவது தடுக்கப்பட்டது.
பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வீடுகளுக்குள் இருக்க அனுமதிக்கப்படாமல், ஊரின் எல்லைப் புறத்திலோ அல்லது திறந்தவெளிகளிலோ தென்னங்கீற்று மற்றும் பனை ஓலைகளால் அவசரமாக அமைக்கப்பட்ட “தனிமைப்படுத்தல் குடிசைகளில்” (Isolation huts/Shed hospitals) தங்கவைக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு உணவு, நீர் போன்றவை தூரத்திலிருந்தே வழங்கப்பட்டன.
3. கடுமையான சட்டப் பிரகடனங்கள் மற்றும் அபராதங்கள்
பெரியம்மை பரவலைக் கட்டுப்படுத்த டச்சு அரசாங்கம் பல அதிகாரப்பூர்வக் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தது. உள்ளூர் மக்கள் வைசூரியை “அம்மன் கோபம்” எனக் கருதி தெய்வ வழிபாடுகளில் ஈடுபட்டதாலும், வீடுகளிலேயே மறைத்து வைத்ததாலும் தொற்று விரைவாகப் பரவியது. இதைத் தடுக்க, வீட்டில் யாருக்கேனும் நோய் கண்டால் உடனடியாக டச்சு அதிகாரிகளுக்கோ அல்லது உள்ளூர் மணியகாரர்களுக்கோ தகவல் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று சட்டம் போடப்பட்டது.
மறைப்பவர்களுக்குக் கடுமையான அபராதமும் கசையடியும் வழங்கப்பட்டன. நோய் பரவும் காலகட்டங்களில் பெருங்கூட்டங்கள் கூடும் கோவில் திருவிழாக்கள், சந்தைகள் மற்றும் வாரச் சந்தைகள் முற்றாகத் தடை செய்யப்பட்டன.
நோய்வாய்ப்பட்டவர்கள் பயன்படுத்திய துணிகள், படுக்கைகள், பனைப்பாய்கள் மற்றும் அவர்களின் உடமைகள் அனைத்தும் பொது இடங்களில் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்டன.நோயாளி இறந்தாலோ அல்லது குணமடைந்தாலோ, அவர்கள் தங்கியிருந்த ஓலைக் குடிசைகள் பல நேரங்களில் தீயிட்டு அழிக்கப்பட்டன; கல் வீடுகளாக இருந்தால் சுண்ணாம்பு கொண்டு முழுமையாக வெள்ளை அடிக்கப்பட்டு தொற்றுநீக்கம் செய்யப்பட்டது.
பெரியம்மையால் மரணித்தவர்களின் உடல்களை மரபுப்படி பொது மயானங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லவோ, ஊர்வலங்கள் நடத்தவோ தடை விதிக்கப்பட்டது. உடல்கள் விரைவாகவும், ஊரின் எல்லைக்கு அப்பால் ஆழமாகவும் புதைக்கப்பட வேண்டும் என்று ஆணையிடப்பட்டது.தொற்று மேலும் பரவாமல் தடுக்க உடல்களின் மீது தாராளமாகச் சுண்ணாம்பு கொட்டி மூடப்பட்டது.
பெரியம்மை பரவிய ஆண்டுகளில் கிராமங்களில் பெருமளவிலான மக்கள் உயிரிழந்ததால், விவசாயம் மற்றும் புகையிலை உற்பத்தி பாதிக்கப்பட்டு கம்பெனிக்கு வரவேண்டிய வரிகள் குறைந்ததாக டச்சு தளபதிகளின் நினைவுக்குறிப்புக்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
அம்மை குறித்த உள்ளூர் நம்பிக்கைகள்
அக்காலத்தில் தமிழ் மக்கள் பெரியம்மையை ஒரு தெய்வக் குற்றமாகவும் (மாரியம்மன் வழிபாடு சார்ந்து) கருதியதால், டச்சு மருத்துவர்களிடம் சிகிச்சை பெறவோ அல்லது தனிமைப்படுத்தல் முகாம்களுக்கு வரவோ தயங்கினர். நோயை மறைத்து மறைமுகமாக வீடுகளிலேயே வைத்திருந்ததால் நோய் மேலும் பரவியது பற்றி டச்சு அதிகாரிகள் தங்களது கடிதப் பரிமாற்றங்களில் குறைபட்டு எழுதியுள்ளனர்.
பிரித்தானியர் மற்றும் அமெரிக்க மிஷன் காலப் பதிவுகள் (19 ஆம் நூற்றாண்டு – முதன்மைத் தரவுகள்)
1804 இல் யாழ்ப்பாணத்தில் பெரியம்மை பரவிப் பலர் இறந்தபோது, அரசாங்கத் தலைமை மருத்துவ அதிகாரி தோமஸ் கிறிஸ்டி (Thomas Christie) நேரில் வந்து தடுப்பூசி நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்ட குறிப்புகள் உள்ளன.
1819 & 1825 (வாந்திபேதி / கொலரா பேரழிவு):
இந்தியாவிலிருந்து வணிகக் கப்பல்கள் மூலம் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வாந்திபேதி (Cholera) பரவியது. 1825 இல் பருத்தித்துறையில் மட்டும் நாள் ஒன்றுக்கு 35 பேர் வரை இறந்ததாகப் பதிவாகியுள்ளது. உடுவில், மானிப்பாய் போன்ற பகுதிகளில் இருந்த அமெரிக்க மிஷனரிகள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பத்தினரும் இதில் உயிரிழந்தனர்.
1866 – 1867 (யாழ்ப்பாணத்தின் பயங்கரமான கொலரா அலை):
யாழ்ப்பாண வரலாற்றில் மிக மோசமான கொள்ளைநோயாக இது பதிவாகியுள்ளது. இந்த ஓராண்டில் மட்டும் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் சுமார் 10,000-க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் வாந்திபேதியால் பலியானதாக அப்போதைய அரசாங்க முகவர் மற்றும் மருத்துவர் டானியல் கிரீன் (Dr. Samuel Fisk Green) ஆகியோர் பதிவு செய்துள்ளனர். வீதிகள் வெறிச்சோடியதும், சடலங்களை அடக்கம் செய்ய ஆட்களின்றி சுடுகாடுகளில் குவிந்ததும் தமிழ் ஆவணங்களிலும் விரிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது.
அப்போது உதயதாரகை பத்திரிகை வெளியாகிக் கொண்டிருந்தது. அதன் ஒவ்வொரு இதழிலும் கொலரா தடுப்பு, முன்னெச்சரிக்கை விழிப்புணர்வு செய்திகள் வெளியாகிக் கொண்டிருந்தன.
டொக்ரர் கிரீன் கொலரா விழிப்புணர்வு துண்டுப்பிரசுரங்களை யாழில் வெளியிட்டார். இதில் மக்கள் கொதித்தாறிய நீரை பருகவும், சுண்ணாம்பு நீர் தெளித்து தொற்றுநீக்கவும் அறிவுறுத்தியிருந்தார்.
1866 ஒக்டோபரில் தென்னிந்திய வர்த்தகக் கப்பல்கள் ஊடாக ஊர்காவற்றுறைக்கு வந்த வணிகர் மூலம் இந்நோய் கொண்டுவரப்பட்டது.
1866 நவம்பர்–டிசம்பரில் நோய் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியபோது, யாழ்ப்பாணத்தில் நீதிமன்றங்கள், அரசாங்க கச்சேரிகள் மற்றும் பாடசாலைகள் காலவரையறையின்றி மூடப்பட்டன.
ஒக்டோபர் 1866 முதல் ஏப்ரல் 1867 வரையிலான சுமார் ஆறு மாத காலப்பகுதியில், குடாநாட்டில் இந்நோயினால் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை ஏறத்தாழ 10,250 என உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களின் அடிப்படையில் வரலாற்றாய்வாளர், ஆவண பதிவாளர் ஜோன் எச். மார்ட்டினின் Martyn’s Notes on Jaffna (1923) நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
கொலரா பேரிடரின் வீரியத்தைக் கண்ட பிரித்தானிய நிர்வாகம், இதன் காரணங்களையும் எதிர்காலத் தடுப்பு வழிகளையும் ஆராய ஒரு விசாரணைக் குழுவை நியமித்தது. கொழும்பு தேசிய சுவடிக்கூடத்தில் பாதுகாக்கப்படும் இந்த அறிக்கையில், தொற்று பரவலின் காரணிகளாக-
-
-
துறைமுகங்களில் தனிமைப்படுத்தல் (Quarantine) வசதிகள் மற்றும் கண்காணிப்பு இல்லாதது.
-
யாழ்ப்பாணத்தின் குடிநீர் அமைப்பான தரைமட்டக் கிணறுகளில், நோயாளிகளின் கழிவுநீர் எளிதில் கசிந்து கலந்தமை.
-
சடலங்களை முறையாக அகற்றாததால் ஏற்பட்ட சுகாதாரச் சீர்கேடு என்பன குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
-
-
பரிந்துரைகளும் சட்ட மாற்றங்களும்:
-
இவ்வாணைக்குழுவின் கடுமையான எச்சரிக்கையைத் தொடர்ந்தே, ஊர்காவற்றுறை, தலைமன்னார் போன்ற இடங்களில் கட்டாய துறைமுகத் தனிமைப்படுத்தல் சட்டங்கள் (Quarantine Regulations) கொண்டுவரப்பட்டன.
-
பொதுக் கிணறுகளின் சுவர்களை உயர்த்துதல், கிணற்றடி சுகாதார விதிகள் மற்றும் கிராமப்புறப் பிறப்பு/இறப்புப் பதிவேடு கட்டாயமாக்கல் போன்ற நவீன பொதுச்சுகாதார சீர்திருத்தங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் நடைமுறைக்கு வந்தன.
-
