பண்டாரவளையை சேர்ந்த ஒரு இளம் பெண் மத்திய கிழக்கில் வேலைக்காக சென்று, ஒரு வருடம் சம்பளமும் இல்லாமல், கொடுமைகளை தாங்க முடியாமல் இலங்கை திரும்பியுள்ளார். அவர் இன்னும் வறுமையில் இருந்தபோது அவரை ஏமாற்றி அனுப்பிய வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு நிறுவனம் சட்டத்தின் பிடியில் சிக்காமல், இன்னும் அதிகமான இளம் பெண்களை ஏமாற்றி பணம் சம்பாதித்து வருவதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது.
பாதிக்கப்பட்ட அந்த இளம் பெண் 21 வயது மாதவி விஸ்வநாதன், ஒரு குழந்தையின் தாய்.
சொந்தமாக வீடு கட்ட வேண்டியிருந்ததால், கூலி வேலை செய்து வாழும் தனது கணவuின் வருமானம் போதாத நிலையில், தனது கனவை நிறைவேற்றுவதற்காக, கடந்த ஆண்டு மார்ச் மாதம் வீட்டு வேலைக்காரியாக டுபாய் சென்றார்.
அவரை வேலைக்கு அமர்த்திய நிறுவனம் அவரை பல்வேறு இடங்களில் வேலைக்கு அமர்த்தி, இறுதியில் ஓமானில் நல்ல வேலை இருப்பதாகக் கூறி அனுப்பியது.
இருப்பினும், அவர் சம்பளம் அல்லது உணவு கூட இல்லாமல், பல மாதங்களாக தெருக்களில் வசித்து வந்தார். பல்வேறு சித்திரவதைகளுக்கு ஆளானார். இறுதியில் அவர் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு பல மாதங்கள் அங்கேயே கழித்தார். இறுதியில் தனது உயிர் மற்றும் உடைகளுடன் மாத்திரம் 5 ஆம் திகதி இலங்கைக்குத் திரும்பினார்.
தன்னை நாட்டை விட்டு அனுப்பி மீண்டும் அழைத்து வருவதற்காக தனது கணவரும் தாயாரும் அதிக வட்டிக்கு கடன் வாங்கியதாகவும், தானும் தனது குடும்பத்தினரும் ஏற்கனவே மிகவும் மோசமான சூழ்நிலையில் இருப்பதாகவும் அவர் கண்ணீருடன் கூறினார்.
அவர் சந்தித்த அனுபவங்களை பின்வருமாறு விவரித்தார்-
“நாங்கள் மிகவும் ஏழைகள். எங்களுக்கு குடியிருக்க சரியான வீடு இல்லை. கணவனுக்கு சரியான வேலை இல்லை. எங்களுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கிறது. வீடு கட்ட வேண்டியிருந்ததால், நான் வெளிநாட்டுக்குக் செல்ல முடிவு செய்தேன். நான் ஒரு நிறுவனம் மூலம் வெளிநாட்டிற்குச் சென்றேன். நீங்கள் அசல் விசாவைப் பெற்றுக்கொண்டு நாட்டை விட்டு வெளியேறுகிறீர்கள் என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.
நான் முதலில் டுபாய் சென்றேன். நான் ஒரு மாதம் அங்கே இருந்தேன். ஒரு ஏஜென்சி என்னை ஒரு வீட்டில் வேலைக்கு அமர்த்தியது. பின்னர், ஒரு மாதம் கழித்து, நான் என் சம்பளத்தைக் கேட்டேன். அதை வீட்டிற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்றேன். அவர்கள் என்னை இரும்புக் கம்பியால் அடித்தார்கள். அவர்கள் எனக்கு சரியான உணவு கூட கொடுக்கவில்லை. எனக்கு ஒரு அரிசி கேக், ஒரு ரொட்டி, தண்ணீர் கொடுத்தார்.
நான் மட்டும்தான் அதைச் சாப்பிட்டேன். பின்னர் நான் அங்கிருந்து ஓமனுக்கு அனுப்பப்பட்டேன். சிறிய வீடுகளில் வேலை செய்ய வேண்டும் என்றார்கள்.
நான் ஓமன் சென்றேன். நான் ஓமன் போனாலும் எனக்கு வேலை இருக்கவில்லை.
நான் ஒரு மாதம் அந்த நிறுவனத்தில் இருந்தேன். அந்த நிறுவனம் என்னை வெவ்வேறு இடங்களுக்கு வெவ்வேறு வேலைகளைச் செய்ய அனுப்பியது. அந்த நிறுவனம் மாத சம்பளத்தையும் எடுத்துக் கொண்டது. அவர்கள் எனக்கு உணவு கூட கொடுக்கவில்லை.
பணம் கேட்டால் அடிப்பார்கள். கடைசியில், எப்படியோ, நான் அங்கிருந்து தப்பித்து தூதரகத்திற்குச் சென்றேன். நீங்கள் சுற்றுலா விசாவில் பயணம் செய்கிறீர்கள், உங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று தூதரகம் கூறியது. அப்போதுதான் எனக்கும் அது புரிந்தது.
நான் எங்கும் செல்ல முடியாமல் தெருவில் சிக்கிக்கொண்டேன். சாப்பாடோ, தண்ணீரோ இருக்கவில்லை. நான் இங்கும் அங்கும் உணவை தேடி பெற்றேன். நான் மட்டுமல்ல, என்னைப் போன்ற பல இளைஞர், யுவதிகள் இது போல உதவியற்றவர்களாக இருந்தனர்.
அப்போதுதான் நான் போலீசாரால் கைது செய்யப்பட்டேன். அந்த வகையான விசாக்களில் வந்த ஏராளமானோர் காவல்துறையினரால் தடுத்து வைக்கப்பட்டனர். சுமார் இருபது அல்லது முப்பது பேரளவில். அங்கிருந்து, அவர்கள் நீதிமன்றத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. ஆறு மாசம் சிறை அல்லது ஐநூறு திர்ஹாம்கள் செலுத்த உத்தரவிடப்பட்டது. நான் அங்க இருந்தபோது, என் கையில் இரண்டு மூன்று இடத்துல் கம்பியால் சூடு வைக்கப்பட்டேன். சுடுதண்ணீர் ஊற்றினார்கள். சிறைச்சாலைகளிலும் பிற இடங்களிலும் உணவு அல்லது பானம் இல்லாமல் இதுபோன்று அவதிப்படுபவர்கள் ஏராளமாக உள்ளனர்.
அவர்கள் இளம் பெண்களை அடித்து, அவர்களின் கைகால்களை எரித்து, சித்திரவதை செய்து, பின்னர் அவர்கள் இறந்த பிறகு பைகளில் எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.
அதன் பிறகு என்ன நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மற்றொரு பெண் நிர்வாணமாக்கப்பட்டு, பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு, கடுமையாக தாக்கப்பட்டார்.
பின்னர் அவரை ஒரு அறையில் அடைத்து பூட்டினர். அவருக்கு என்ன ஆனது என எங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்கள் அவற்றை வீடியோ எடுத்தோம். ஆனால் அந்த முகவர் அதை நீக்கிவிட்டு, தொலைபேசியை தரையில் அடித்து நொறுக்கினார்.
நானும் மோசமாக தாக்கப்பட்டேன். நான் அதன் பின்னர் அதை விட்டுவிட்டேன்.
“நீ ரொம்ப முயற்சி பண்ணா, உன்னோட ஒரு துண்டைக்கூட இலங்கைக்கு அனுப்பமாட்டேன்னு அவங்க சொன்னாங்க.” என்றார்.
மாதவியின் தாயார், ஞானஜோதி கூறினார்:
“எங்கள் மகள் சுமார் ஆறு மாதங்களாக எங்களுடன் பேசவில்லை.” எந்த செய்தியும் வரவில்லை. அவர் சிறையில் இருக்கிறாரா என்று கூட எனக்குத் தெரியாது. நாங்கள் நிறுவனத்திடம் சொன்னோம். அவர் இன்னும் மூன்று லட்சம் கொண்டு வரச் சொன்னார். அதையும் கொடுத்தேன். ஆனால் எந்த தகவலும் இல்லை. அவர் சிறையில் இருந்து விடுதலையான பிறகுதான், அவரை மீண்டும் அழைத்து வருவதற்கான டிக்கெட்டுக்கு பணம் செலுத்தியதை நாங்கள் கண்டுபிடித்தோம். டிக்கட் ரத்து செய்யப்பட்டது. நான் மறுபடியும் பணத்தை போட வேண்டியதாயிற்று. இந்த வழியில், நாங்கள் இப்போது இருபது சதவீத வட்டியில் ஐந்து லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் கடன் வாங்கியுள்ளோம். வட்டி மட்டும் கட்டுவது ரொம்ப கஷ்டம். இன்றுவரை, அந்த நிறுவனத்தினால் பணமோ அல்லது சம்பளமோ வழங்கப்படவில்லை. கடைசியில், பிள்ளை மட்டும்தான் எஞ்சியது. எங்களுக்கு தங்குவதற்கு சரியான இடம் கூட இல்லை. நிவாரணம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில், நாங்கள் காவல்துறையிடம் சென்றோம். ஆனால் அது இன்னும் வேலை செய்யவில்லை. இப்போது வட்டி கூட கட்ட எனக்கு வழியில்லை.
மாதவியின் கணவர் விஸ்வநாதன் கூறியதாவது:
“எனக்கு வேலை இல்லை. நான் கொழும்பு பகுதியில் கூலி வேலை செய்கிறேன். நான் மாதம் சுமார் அறுபதாயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்கிறேன். அது வாழ்வதற்குப் போதாததால், மனைவி வெளிநாட்டு வேலைக்குச் சென்றார். நாங்கள் பணம் அனுப்பி அவரை அழைத்து வந்தோம். அவர் வந்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சி. ஆனால் இப்போது எங்களுக்கு ஒரு குழந்தையை வளர்த்து வாழ வழியில்லை. நீங்கள் வட்டியையும் செலுத்த வேண்டும். எங்களிடமிருந்து எடுக்கப்பட்ட பணத்தைத் திருப்பித் தர நடவடிக்கை எடுக்குமாறு நாங்கள் அரசாங்கத்தைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.” என்றார்.
